Categorieën
Cultuur

Matig drama is ronduit slechte thriller

‘Een schokkende evangelische thriller.’ Zo wordt de film Escape from hell op de cover aangeprezen. Als thriller krijgt de film volgens Evert te Winkel een 1. Als drama is de film echter een stuk beter. 

Evert te Winkel 

Eric Robinson (Dan Kruse) is een arts die na de dood van zijn vader besluit zelfmoord te plegen. Na een voor hem beangstigende droom wil hij bewijzen dat de hel niet bestaat. Hij wil daarmee ook zijn collega Marissa Holloway (Emily Jo Tisdale) helpen met haar onderzoek naar bijna-doodervaringen: hij neemt in een ruimte in het ziekenhuis een dodelijke dosis gif in, met daarbij de middelen om hem te reanimeren. Zijn collega’s Holloway en Burke (Terry Jernigan) slagen hier uiteindelijk in. Robinson vlucht doodsbang weg, omdat hij naar eigen zeggen achtervolgd wordt. Hij rent een kerk binnen, waar een lange flashback die het grootste deel van de film Escape from hell vormt, begint.

Langzaam maakt de flashback het doel van de film duidelijk: Het mysterie van dood en hiernamaals invullen met een duister en matig gephotoshopt beeld van de hel. Holloway, de aantrekkelijke collega van Robinson, laat de dokter een aantal video’s zien van getuigenissen van bijna-doodervaringen. Deze zijn, op uitzonderingen na, optimistisch. Blijkbaar is het een genot om te sterven. Ook het verhaal van Ted Garrison, een lieve vader die in het ziekenhuis een zware hartaanval krijgt en na reanimatie ‘terugkeert’ in zijn lichaam, straalt dit optimisme uit: Door een tunnel (die eruit ziet als een soort van plasmatunnel uit een videogame) was hij onderweg naar een ‘warm en liefdevol niet-veroordelend licht’. Tot de reanimatie hem terug bracht.

Na de dood van zijn eigen vader droomt hij, zo vertelt Robinson in de flashback, van zijn vader in de hel, omdat hij zijn vader niet wilde vergeven. Zijn vader die als alcoholist het gezin berooid achterliet door alle geld aan drank op te laten gaan. Liever, zegt de arts, zou hij zien dat Ted Garrison bleef leven. Maar ook Garrison, die graag terug zou gaan naar dat ‘liefdevolle licht’, overlijdt.

Voor Robinson, hij is in de hele film in feite de enige hoofdrolspeler, een reden om te bewijzen dat de hel niet bestaat. Te bewijzen dat dominee Lattimer, door Robinson aangeduid als ‘angstaanjager’ (vertaling, in het Engels: ‘fearfather’) er naast zit met zijn verhaaltjes over de hel en dus Marissa Holloway gelijk heeft wanneer zij hemel en hel cultureel duidt.

Hier begint het verhaal enige trekken van een Randy Alcorn-achtig verhaal te krijgen, zoals in Deadline, waar Finny naar de hemel en Doc naar de hel gaat. Waar Alcorn dit in woorden vat, en dat behoorlijk goed en spannend doet, slagen de makers van Escape from heller niet erg in om de hel en de hemel goed in beelden te vatten. De special effects zijn soms wel erg amateuristisch en het felpaarse, felgele en felgroene gras in de door de makers gecreëerde hemel doen eerder aan plastic denken dan aan een ‘veel echter leven dan het aardse leven’, zoals ook auteurs zoals C.S. Lewis beschrijven. Wel laat de film mooi zien hoe mensen in de hel het goede dat zij op aarde genoten moeten missen en de angst die mensen in de hel hebben.

Het meest jammer is dat de thrillerelementen nauwelijks uit de verf komen. Natuurlijk zijn er die beelden van demonen en van de hel, die zijn niet erg fraai om te zien, maar de spanningsopbouw valt tegen. Ook omdat het plot van de film in de intro al voor een groot deel onthuld wordt en er veel met flashbacks wordt gewerkt krijg je niet erg het idee van een echte thriller. Het conflict tussen Robinson en zijn vader, de tranen met tuiten die Robinson huilt als hij zijn vader de gevraagde vergeving ontzegt, doen meer aan een drama denken dan aan een thriller. Voor een geslaagd drama zijn de conflicten soms te plat, te evangelisch. Het conflict tussen het ‘iedereen naar het licht’ van Holloway en de ‘keuze tussen hemel en hel’ van dominee Lattimer is wat erg gemakkelijk.

Nog storender zijn de preken, bomvol bijbelteksten en evangelische clichés. Het is uitstekend om een film een boodschap mee te geven, iedere film met een diepere laag krijgt wat mij betreft al bonuspunten, maar door de diepere laag niet op een originele manier te verwoorden, krijgt de boodschap juist een erg oppervlakkig aanzicht. Dat geldt in overtreffende trap voor de tekst uit Mattheüs 13, waar de film mee begint. Dat is jammer. De discussie over hemel en hel is een belangrijke, juist ook in missionair opzicht.

Deze film zou een goede katalysator kunnen zijn voor deze discussie, een film die je in de jeugdclub kijkt en waar je over discussieert. En het zou mooi zijn als dat gebeurt. De preken en de clichés vormen volgens mij eerder een belemmering daarvoor. Een boek zoals Love Wins van Rob Bell is meer geschikt om deze discussie op te roepen, juist omdat deze clichés en heilige huisjes niet overeind laat. De film wordt aangekondigd als een ‘schokkende evangelische thriller’. De film is zo schokkend dat deze enorm tegen valt.

Escape from hell
Regie: Danny Carrales
Cast: Dan Kruse, Emily Jo Tisdale
Speelduur 78 minuten, Jaar: 2001

De volledige film staat in stukken op Youtube, in het Spaans met Engelse ondertiteling. Hier deel één, vandaar kan je doorklikken naar de volgende delen.
Lees ook deze recensie (Engels)

Als je van een wat cynische recensie vanuit atheïstisch oogpunt houdt is deze recensie erg interessant.

Door Evert te Winkel

Initiatiefnemer van Vrijzinnig Evangelisch. Ooit een wat zurige bijna-ex-evangelische, inmiddels opbouwend-kritisch evangelisch. Probeert aardiger te zijn.

3 reacties op “Matig drama is ronduit slechte thriller”

Dikke vette spoiler-alert hiero! 🙂
Film is op dvd gratis af te halen bij mij thuis…

Geef een reactie