Categorieën
Kerk

Hoe een artikel in Trouw mij voor een domme fout behoedde

Het kwam door die twee zinnetjes bij ‘Wie wij zijn’: “We respecteren de privacy van iedereen die zijn of haar getuigenis aan deze website toevoegt. We zullen daarom niet meewerken aan verzoeken om via ons in contact te komen met deze personen.”

De namen van de initiatiefnemers van IsaRuhAllah worden verder op de site niet genoemd en de waarschuwing hier was voor mij een reden geen mailtje te sturen om toch achter de identiteit van de initiatiefnemers te komen: een onverstandige keuze. Ook staat bij de getuigenissen geen foto, alleen een tekening, en geen achternaam. In een artikel in het Reformatorisch Dagblad stonden geen namen, iets wat bij kranten wel gebruikelijk is.

Te gemakkelijk ging ik er vanuit dat de initiatiefnemers van de website anoniem willen blijven. Zelf denk ik namelijk ook dat het gebruikelijk is dat de initiatiefnemers van een website op de website zetten wie zij zijn, of in ieder geval wie de content van de website vult. Dat daar hier geen sprake van was viel mij enorm tegen. Dit schreef ik dus:

“Helaas zijn de makers van de site en ook de meeste mensen die een getuigenis afgeven anoniem, zodat niet goed te controleren valt of zij daadwerkelijk tot het christendom bekeerde ex-moslims zijn (sorry voor mijn wantrouwen, mijn ervaring is helaas niet dat je alle christenen op de blauwe ogen kan geloven). “

Ik vervolgde dat het voor ex-moslims nodig lijkt om anoniem te blijven, hoewel dat natuurlijk speculatie is. Ehsan Jami werd bedreigd, maar dat hoeft zeker niet alleen om het feit dat hij ex-moslim is en ervoor uitkwam ex-moslim te zijn. Ook onder andere ex-moslims was Jami niet altijd populair. Ook legde ik uit dat de verschillen tussen de verschillende getuigenissen die ik gelezen had groot genoeg zijn om er vanuit te kunnen gaan dat ze inderdaad door verschillende mensen geschreven zijn. Nog een aantal keer kwam ik even kort terug op de anonimiteit van de makers:

“Het is te hopen dat ook moslims dit inzien en de anonimiteit van de makers van deze site onzin blijkt.”

“Het is dus waarschijnlijk terecht dat de makers van de website IsaRuhAllah anoniem blijven. Wel jammer.”

“De anonimiteit blijft voor mij een belangrijk punt: Ehsan Jami heeft de durf gehad om zijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en daardoor de publieke opinie meer beïnvloedt dan mogelijk is met een anonieme website.”

Als laatste complimenteerde ik Aissa Arroub over zijn getuigenis in een blad van Taizé, waar hij met naam en toenaam genoemd staat en dat op zijn eigen website te vinden is. Ook hij geeft een getuigenis op IsaRuhAllah. Dat kostte enige moeite om op te zoeken en ik leefde op dat punt nog steeds in de veronderstelling dat de makers van de website allemaal volledig anoniem waren.

Tot ik dinsdagavond in Trouw het artikel over deze website las. Met de naam Yüksel Güllü, die volgens het artikel initiatiefnemer van de website is. Helaas is het artikel nog altijd niet op de website van Trouw verschenen. Ik besloot opnieuw te checken of alle initiatiefnemers inderdaad anoniem zijn. Ook Selma al Farissi bleek al snel met naam en toenaam in het Friesch Dagblad verschenen te zijn. Ik had ook nog een vrij essentieel deel van de site nog niet nader bekeken. De filmpjes. Als mensen volledig herkenbaar in beeld op verschillende filmpjes staan, dan blijft van de claim van anonimiteit niet veel over. Ik bedacht me dit pas nadat ik de artikelen in Trouw en Friesch Dagblad gelezen had. Gelukkig heeft Trouw mij voor deze enorme fout behoed.

Evert te Winkel

Alle columns over de journalistieke verantwoording.

Door Evert te Winkel

Initiatiefnemer van Vrijzinnig Evangelisch. Ooit een wat zurige bijna-ex-evangelische, inmiddels opbouwend-kritisch evangelisch. Probeert aardiger te zijn.

1 reactie op “Hoe een artikel in Trouw mij voor een domme fout behoedde”