Categorieën
Kerk

[Commentaar] Kerk en ‘wereld’ zijn onlosmakelijk bondgenoten

Meer dan welke handeling dan ook staat hand in hand staan symbool voor eenheid. Gelovigen in alle soorten en maten vormden vorige week zondag in Amsterdam hand in hand een keten van verdraagzaamheid. Of er ook niet-gelovigen bij stonden, wie zal het zeggen? In een tijd waarin onverdraagzaamheid bon ton lijkt, populisme zich tot de kern van het politieke denken heeft ontwikkeld en men de muren naar buitenlanders en naar elkaar tot grote hoogte bouwt, geeft deze keten een voorbeeld: we moeten het met elkaar doen.
Bas van der Graaf geeft in zijn toespraak het goede voorbeeld:

“Dus dat wat ons verbindt, zeker als het om ons leven in deze buurt gaat, sterker is dan wat ons scheidt. Deze plek (de Jeruzalemkerk, red.) herinnert ons eraan dat die verbondenheid niet betekent dat we de verschillen maar onbesproken laten, integendeel. We weten ons uitgenodigd het daar over te hebben, om juist zo te ontdekken wat ons bindt.”

Oneens zijn is prima, onenigheid is dat niet. Verschil van inzicht mag er zijn, moet er zijn, maar de strijd daarover hoort exclusief binnen het inhoudelijk debat plaats. De grens is daarmee duidelijk.
De noodzaak voor deze grens krijgt juist in het verhaal van Marco van Vuuren, die zijn ideale gemeente niet in de Christelijke Gereformeerde Kerk vond. Maar ook in zijn nieuwe kerk, een evangelische gemeente, bleek Marco niet te vinden wat hij zocht: een groep mensen die niet op zichzelf gericht is, maar op de wereld om hen heen.
De Keten van Verdraagzaamheid, waaraan Bas van der Graaf meedeed, is uiteindelijk een uitreiken naar de wereld zonder voorwaarden vooraf. Voor Marco van Vuuren is het doel van kerk uitreiken naar de wereld om de mensen in de wereld de kerk binnen te trekken. Beide willen uitreiken, geen muren bouwen. Beide vormen een voorbeeld voor een wereld waarin onverdraagzaamheid steeds meer salonfähig wordt en incrowd en outcrowd heel normaal zijn.

In de kerk moet dat laatste onderscheid niet bestaan. De kerk kijkt over de grenzen van land, volk, cultuur en zelfs geloof heen en klaagt daarmee het populisme en de natiestaat aan. Daarin ligt de kracht van de kerk, de wereld kan niet zonder haar. En de kerk kan niet zonder de wereld.

Door Evert te Winkel

Initiatiefnemer van Vrijzinnig Evangelisch. Ooit een wat zurige bijna-ex-evangelische, inmiddels opbouwend-kritisch evangelisch. Probeert aardiger te zijn.

2 reacties op “[Commentaar] Kerk en ‘wereld’ zijn onlosmakelijk bondgenoten”

Marco van Vuuren, ik zei de gek, heeft nergens geschreven dat het uitreiken naar de wereld tot doel heeft de mensen de kerk binnen te trekken. In het artikel is te lezen dat de kerk bestaat uit mensen die uit de wereld geroepen zijn en dat het haar belangrijkste taak is de mensen die nog in de wereld zijn eruit te roepen. Het staat iedereen vrij om gehoor of ‘niet thuis’ te geven aan de oproep. er is geen sprake van binnentrekken.
Daarbij is de sleutel ook nooit verdraagzaamheid maar bewogenheid.
Deze actie is een erg mooi initiatief, echter hij lijkt mij meer symbolisch van aard. De tijd zal leren of het ook vrucht draagt. Is het startpunt van deze actie in het belang van die ander, of is het startpunt van die actie een verlangen om zelf meer ruimte te krijgen? Levert verdraagzaamheid ook datgeen op wat men er hoopt door te ontvangen?
Als ik naar Jezus kijk zie ik lang niet altijd verdraagzaamheid. Je moet namelijk wel weten wat te verdragen is en wat niet. Verdraagzaamheid kan zelfs zover gaan dat het tot onverschilligheid leidt. Daar is niemand mee geholpen.

@Marco
Het ‘binnentrekken’ is vanzelfsprekend niet op basis van verplichting.

Daarbij is de sleutel ook nooit verdraagzaamheid maar bewogenheid.

Ik begrijp de verwarring, maar zowel verdraagzaamheid als mededogen staan tegenover onverdraagzaamheid. Dit commentaar is een aanval op onverdraagzaamheid en populisme, het middel hoeft niet noodzakelijk verdraagzaamheid te zijn. Mededogen stelt net zo goed onverdraagzaamheid aan de kaak.